Yerin Dibine Girdiğiniz Anlar

Herkesin vardır ince bir hikayesi..

2 ay kadar oldu..

Minibüse binicem durağa yaklaştım havalı havalı,baktım minibüsün arka kapısı açık oradan bineyim dedim.
havada yağmurlu.. minibüsün basamağıda çamur olmuş,ilk basamağa basmamla beraber minibüsün içine kapaklanmam bir oldu..
Allah`tan arabada sadece bir kız vardı o da kulaklıklaydı müzik dinliyordu herhalde,gürültüye herhalde şöyle bir arkasını döndü ne oluyor gibisinden..
Velhasıl kelam durakta bekleyenlere fena etiket olmuştum..

Artık minibüse binerken daha dikket ediyorum

geçmiş olsun canım
öğrenciliğimde yaşamıştım. şiddetli yağan yağmurdan kaçarken ayaklarım 180 derece açılıp yere şap diye oturmuştum. hem de şehrin en hareketli caddesinde. bende çok vardır . fazlaca düşüp kalktığım için hangisini anlatayım
artık yerin dibine girmiyorum alıştım

Benim gaflarım var böyle büyük, ama hepsinde çok güzel sıyrılıyorum..Hocalara kaç defa isimlerini hitap ettiğimi ben bilirim Taa ilkokulda bile tahtadaki hoca ya cevdet kaçıl yazamıyorum diyen biriyim Çalışkan bir öğrenci old için hiç bir zaman bana kızılmadı ama bu konuda tek gülündü

lisedeyken okul bahçesinde voleybol oynuyorduk ve ben top yere düşmesin diye topa ayağımla vurdum ama ayağımı kaldırdığım anda aynen yere indim bütün okulun önündeberbattı

İlkokul 1.sınıftayım paydos saati..
hep beraber hürraa okulun çıkış kapısına doğru koşuyoruz.
baktık okulun kapıları daha açılmamış,arkadaşla tırmandık tellere,öyle çıkıcaz,tabi düdük gibi kaldık tellerde.
sonra hademe geldi kurtardı ikimizide karaya ayak basınca yerin dibine girmesemde utanmıştım

Bir tane daha..

2006 ya da 2007 ilkbahardı çok iyi hatırlıyorum.
arkadaş telefon etti,atla gel akşam birşeyler içelim,kafam bozuk,evde de kimse yok dedi,eyvallah dedim..
Balkonda İzmit körfezine karşı kurduk sofrayı,pcyide balkona taşıdık müzik dinleriz diye..
ilk kadehi kaldırmamızla arkadaşın anne ve babasının balkona girmesi bir oldu.

kadehler o an şaşkınlıkla bir kaç saniye havada kaldı..
neyse ki tekrar çıktılar evden,tabi ben mağma`ya girdiğimle kaldım

Bizim sokağın en güzel kızlarından birisidir : Eylem..
Kıvırtarak yürür cilveli, nazlı bi' ürkek kuş gibidir. Ama hoş bi' kızdır. (Roman yaziyorum sandım bi' an.)
Bi'gün yine evine gidiyor, tahminen öğleden sonraki saatler.
Yine kıvırtarak yürüyor, bizim arkadaşlarda onların yan binanın önünde oturmuş, bende o tarafa yürüyorum.
Bu kız önümden geçti kıvırtarak, bende arkasından onun taklidini yaptım hani arkadaşlara malzeme olsun gülelim diye.
Yukarıdan bi' ses yükseldi: UUFFUUUUUUUUK, ne yapiyorsun sen ! bekle aşağı geliyorum seni gidi utanmaaaaz !.. dedi Annesi..
Allah dedim nabicaz, kaçsam eve gelicek. Hemen bi' yalan uydurmam lazım felan.
Neyse indi aşağı, Ufuk evladım sen aklı başında bi' çocuksun felan neden böyle yapiyorsun.
Abla ayağıma kramp girdi ondan böyle yaptım yoksa art niyet yok asla mahallemizin kızıdır felan 40 takla attım.
İşi tatlıya bağladık ama; yerin dibine girdim o an..

En taze yerin dibine girdiğim anı anlatayım...
Durakta otobüs bekliyordum.. Sıradaydım ama sıranın biraz dışında duruyordum.. Sonra otobüse binerken arkalardan bir amca benim sonradan sıraya girdiğimi düşündü herhalde başladı bağırmaya... Ama öyle bir bağırma, öyle bir surat ifadesi ki, eline geçsem dövecek...
Arkamdaki kişi "Hayır, sıradaydı" dediysede durmadı... Beni sıraya güya aldı diye ona da başladı bağırmaya... Sonra otobüse bindik, hala devam ediyor...
Halbuki çok dikkat ederim bu tür konulara... O kadar kötü oldum ki.. Beni savunan kişiye bile boşverin, uğraşmayın artık diyemedim...
Neredeyse inecektim otobüsten ama sonra hem suçlu hem güçlü olmasın diye sonuna kadar dayanmayı başardım...
Ama çok kötüydü... Hem çok utanmıştım, hemde çok üzülmüştüm...

İzmirde iskeleye yetişmeye çalışıyorum karşıya geçeceğim.Acil gitmem gerekiyor ve vapur da kalkmak üzere hatta santim santim ilerlemeye başlamış bile.Ben o telaşla atladım vapura.Tabi vapur çökmüş gidiyor.Ben atlayınca kafam vapurun giriş kısmında takılı kaldı ama vücudum içeri girdi.Düştüm ve kafamı kaldırıp bana bakanlara "ne bakıon olm" gibisinden bir bakış attıktan sonra çantamı toparlamaya ve denize düşmediğim için şükretmeye başladım.Karşıya geçince en son ben indim vapurdan

Okulda speaking sınavının finaline giriyorum , çektim bi' kart Türkiye'nin turistik yerlerini anlat çıktı.
Daha Türkçesini anlatmayı becerdimde ingilizcesini anlatıcam..
Herneyse konuya gelelim oturdum anlattım bi' şeyler sonra hocalar konuşmaya bi' şeyler sormaya başladı
ama ben bön bön bakıyorum hocalar yabancı konuştuklarını anlamadım :
arada bi 'Turkey' duydum bi de 'food' lafını duydum oturdum yemekleri sıralamaya başladım onlarda bi' güzel bana bön bön baktı O zaman utanmıştım.
Ama napim how are you dese 3 dk sonra anlıyodum ne demek istediğini. Yok o kadar da değil tabi.