Türkiyenin En İyi Forum Sitesi
![]() |
| ||||||||
![]() |
| | LinkBack | Seçenekler | Stil |
| | #1 (permalink) |
| Moderatör ![]() Üyelik tarihi: 09 Eylül 2010 Şehir: zamanın durmak bilmediği hızla akıp gittiği şehirden... Mesajlar: 7.298 Ettiği Teşekkür: 824 Aldığı Teşekkür: 1.799
Rep Gücü : 194 Rep Puanı: 18586 Seviye: ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() | ![]() Karım anlamıyor beni. Direksiyonda karşı yönden gelen biri ile göz göze geldiğimde başımla selamlar veya el sallarım bazen. Bunu yapmak içimden gelir. “Gerçekten tuhafsın” der karım. Süpermarketteki kasiyere bir şeyler anlatmaya veya gülerek, el haraketleri yaparak dışarı çıkınca karım, “O adam anlattıklarından tek kelime... bile anlamadı” der. Veya bir fıkra anlatırım karıma. Fıkra bittiğinde, “Ne zırvalıyorsun sen?” diye sorar. -Bu bir fıkraydı... “-Fıkra mı? Bu dünyada bunun bir fıkra olduğunu anlayabilecek tek kişi yoktur!” Sonra başını geriye atıp kahkaha ile güler bana. Postane ve kafe gibi umumi yerlerde başkalarına küçük el ve baş işaretleri ile servisin yavaş veya imkânsız veya dünyanın nefret dolu olduğunu veya o tür bir şey ima etmeye çalışırım. “Ne yapıyorsun” diye sorar karım, “Kes şunu! Hiçbir yere götüremiyorum seni!” Umarım size bir erkeği anlayacak son insanın karısı olduğunu söylediğimde ne demek istediğimi anlıyorsunuzdur... Hayatı boyunca sanki bir aynaya bakıyordur kadın... Ancak öylesine yakındır ki aynaya hiçbir şey göremez. Alıntıdır. |
| | |
![]() |
| Etiketler |
| anlatıyor, bukowski, charles, karısını |
| Seçenekler | |
| Stil | |
| |
| Sistem Bilgileri | Site Bilgileri |
|
Powered by vBulletin® Version 3.8.6 Copyright ©2000 - 2012, Jelsoft Enterprises Ltd. Search Engine Friendly URLs by vBSEO 3.3.0 |