Kırılan Yanlarımı Yapıştırmaya Çalışıyorum

~~Ben Sen O~~ · 30 Ocak 2011, 18:30

Dün gece yazmadım saatlerce susarak dinledim kendimi. Dünü yarını hatta bu zamanı yaşamadan sadece kendime baktım. Hüznün ortasına çöreklenmiş etrafımdaki duvarları büyütmeyi yeğlemişim bunca vakit. Dibi tutmuş düşler bir de... Soğuk ve tuhaf bir gecede nefesimle ısıtmaya çalışıyorum ellerimi bahar henüz gelmedi bana utangaç ve korkak yanımı alıp da götürmedi içimden. Ne zor ne kolay vurdum duymaz bir kahpelik var dilimde. Anlatsam neye yararki benim yanımda olmadıktan sonra neye yarar hep yanındayım demeler sırtı dönünce unutulacak değil mi bunca kelime ne yaşadıkki herhangi biriyle boş hayal saçmalık... Kırılan yanlarımı yapıştırmaya çalışıyorum ama olmuyor yine de olmuyor zaman bana inat benden önce davranıyor yine...

ne tuhaf...

Bugün eski defterleri karıştırırken eski fotoğraflarımı gördüm mutlu yüzle bana bakan gözleri... Çok değil bir kaç yıl oldu neredeyse intihara meyilli teşhisi konulduğum gün. Hem o gün bu gündür deyip her fırsatta ölüme yürüyorum alışkanlık olmuş bir anda dayanıyor bıçak boğazıma bir anda buluyorum kendini apartmanın en son katında bir an onlarca hap geçiyor sanki şeytan boşaltıyor kinini benim ellerime zor hâlâ yaşıyorum... Hâlâ yaşamak için anlamlar buluyorum. Resimlerin kenarlarını yakıp tarihleri silmek ve yeniden gülebilmek için onları saklamayı istemek kimin işine gelecekki. Bak işte bu benim gülen yüzüm ben bir zamanlar mutluydum desem hadi dedim kime ne? Kime ne benim karman çorman hayatımdan kime ne aşka sürgün bir imla hatası olduğumdan kime ne?

Olsun kızgınlığımı gölgeleyen güneş var tepemde bana bakan gök var ve yağmurlar hâlâ... Mutluyum be ben böyle de mutluyum. Eski hayatlar kalmış hayatımın içinde farketmez artık bana ne ölen ölmüş ne bu ızdırap ne bu keder varsın bir penceresi açık kalsın yüzümün dünyaya soğukmuş sıcakmış umrumda olmasın ne güzel işte doğumunu bilmediğim bir çocuğun kollarına asılıp yeni bir dünya kuracağım kendime papatya kokulu yatağımında kar taneli sabahlar olacak havada ama olsun aşkın bin türlü zamanında benli senli değil; bizli sevişmeler bulacağım... Ne çok seveceğim yeniden ne çok adına cümleler kurup adıyla anılacağım.

Derken sustum bu gece..

koynuma ilişen bir hüzün düştü yere. Sessizce korktum ben ve ben bir olup sindim köşeye sustum. Mutlumuyum ki düşer hüzün böyle korkakça yere binlerce parçası batmaz mı rüyalarında yürürken düşünmez misin ben varım seninim derken senin de yokuşunu almışım heybeme anlamaz mısın saçlarının perçeminde intihar ettiğimi görmez misin gözlerinde senin için bir ömre değer biçtiğimin diline geleni söylemez misin kulağıma eğilip de hani bir laf etsen dinmez mi sanırsın bu ızdırap bu hüzün... Ne olur düşürme beni ellerinden desem sesim gelir mi sıcaklığına benden önce varsın uzak olsun mesafeler varsın pencerenden sokaklara yayılan hasret olsun damla olsun yüzüme nur veren varsın sesimsiz olsun her şey gözlerim olmasın baktığın yerde beni görmeyen...

Hüzün parçalıyor beni bu gece. Gidenlerin türküsü sızıyor içime uzaklığın sanrısız gerçeği. Ki bir demet papatyayla düştüm yollarına yol aldım çıkan karanlıklara bile aldırmadım günler sana bulandı sen bana ben hasrete bulandım hasretse hüzne. Kemiriyor şimdi senden yoksunluğum ellerimi sıvasız göğüm dalgalanıyor sana dergah bildiğim bulutlar üstünde bir fırtına bir dehşet deprem gibi çöküyor her sesim boşluğuna... Yoksun diye... Yokum diye değil... Yokluğum hece hece yokluğunla sevişiyor diye...

Görüyor musun benden uzaktayken bu gece de bitti hasretinle. Adım adım sana doluyorum dinle bir sabah uyandığında kapında sesimin ahengiyle raks edecek bir gülüş hâlâ saklı içimde...

30 Ocak 2011, 18:30	#1 (permalink)
~~Ben Sen O~~ Yasaklı Üyelik tarihi: 23 Aralık 2010 Şehir: Attaleia Mesajlar: 9.515 Ettiği Teşekkür: 469 Aldığı Teşekkür: 983 Rep Gücü : 109 Rep Puanı: 9852 Seviye:	Kırılan Yanlarımı Yapıştırmaya Çalışıyorum Dün gece yazmadım saatlerce susarak dinledim kendimi. Dünü yarını hatta bu zamanı yaşamadan sadece kendime baktım. Hüznün ortasına çöreklenmiş etrafımdaki duvarları büyütmeyi yeğlemişim bunca vakit. Dibi tutmuş düşler bir de... Soğuk ve tuhaf bir gecede nefesimle ısıtmaya çalışıyorum ellerimi bahar henüz gelmedi bana utangaç ve korkak yanımı alıp da götürmedi içimden. Ne zor ne kolay vurdum duymaz bir kahpelik var dilimde. Anlatsam neye yararki benim yanımda olmadıktan sonra neye yarar hep yanındayım demeler sırtı dönünce unutulacak değil mi bunca kelime ne yaşadıkki herhangi biriyle boş hayal saçmalık... Kırılan yanlarımı yapıştırmaya çalışıyorum ama olmuyor yine de olmuyor zaman bana inat benden önce davranıyor yine... ne tuhaf... Bugün eski defterleri karıştırırken eski fotoğraflarımı gördüm mutlu yüzle bana bakan gözleri... Çok değil bir kaç yıl oldu neredeyse intihara meyilli teşhisi konulduğum gün. Hem o gün bu gündür deyip her fırsatta ölüme yürüyorum alışkanlık olmuş bir anda dayanıyor bıçak boğazıma bir anda buluyorum kendini apartmanın en son katında bir an onlarca hap geçiyor sanki şeytan boşaltıyor kinini benim ellerime zor hâlâ yaşıyorum... Hâlâ yaşamak için anlamlar buluyorum. Resimlerin kenarlarını yakıp tarihleri silmek ve yeniden gülebilmek için onları saklamayı istemek kimin işine gelecekki. Bak işte bu benim gülen yüzüm ben bir zamanlar mutluydum desem hadi dedim kime ne? Kime ne benim karman çorman hayatımdan kime ne aşka sürgün bir imla hatası olduğumdan kime ne? Olsun kızgınlığımı gölgeleyen güneş var tepemde bana bakan gök var ve yağmurlar hâlâ... Mutluyum be ben böyle de mutluyum. Eski hayatlar kalmış hayatımın içinde farketmez artık bana ne ölen ölmüş ne bu ızdırap ne bu keder varsın bir penceresi açık kalsın yüzümün dünyaya soğukmuş sıcakmış umrumda olmasın ne güzel işte doğumunu bilmediğim bir çocuğun kollarına asılıp yeni bir dünya kuracağım kendime papatya kokulu yatağımında kar taneli sabahlar olacak havada ama olsun aşkın bin türlü zamanında benli senli değil; bizli sevişmeler bulacağım... Ne çok seveceğim yeniden ne çok adına cümleler kurup adıyla anılacağım. Derken sustum bu gece.. koynuma ilişen bir hüzün düştü yere. Sessizce korktum ben ve ben bir olup sindim köşeye sustum. Mutlumuyum ki düşer hüzün böyle korkakça yere binlerce parçası batmaz mı rüyalarında yürürken düşünmez misin ben varım seninim derken senin de yokuşunu almışım heybeme anlamaz mısın saçlarının perçeminde intihar ettiğimi görmez misin gözlerinde senin için bir ömre değer biçtiğimin diline geleni söylemez misin kulağıma eğilip de hani bir laf etsen dinmez mi sanırsın bu ızdırap bu hüzün... Ne olur düşürme beni ellerinden desem sesim gelir mi sıcaklığına benden önce varsın uzak olsun mesafeler varsın pencerenden sokaklara yayılan hasret olsun damla olsun yüzüme nur veren varsın sesimsiz olsun her şey gözlerim olmasın baktığın yerde beni görmeyen... Hüzün parçalıyor beni bu gece. Gidenlerin türküsü sızıyor içime uzaklığın sanrısız gerçeği. Ki bir demet papatyayla düştüm yollarına yol aldım çıkan karanlıklara bile aldırmadım günler sana bulandı sen bana ben hasrete bulandım hasretse hüzne. Kemiriyor şimdi senden yoksunluğum ellerimi sıvasız göğüm dalgalanıyor sana dergah bildiğim bulutlar üstünde bir fırtına bir dehşet deprem gibi çöküyor her sesim boşluğuna... Yoksun diye... Yokum diye değil... Yokluğum hece hece yokluğunla sevişiyor diye... Görüyor musun benden uzaktayken bu gece de bitti hasretinle. Adım adım sana doluyorum dinle bir sabah uyandığında kapında sesimin ahengiyle raks edecek bir gülüş hâlâ saklı içimde...

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç

Sistem Bilgileri	Site Bilgileri
Powered by vBulletin® Version 3.8.6 Copyright ©2000 - 2012, Jelsoft Enterprises Ltd. Search Engine Friendly URLs by vBSEO 3.3.0 Forumla+	forum - sohbet

Kırılan Yanlarımı Yapıştırmaya Çalışıyorum

Ortaya Karışık