Yücelttiklerimizin Mükemmel Olduğunu Düşünmek

Hayır için bir arada bulunanların şöyle bir arızası var ne yazık ki: Allah için bir araya geldiğimiz cemaatteki bazı insanları –hele biraz öne çıkmış biriyse- önce manen yüksek makamlara oturtuyoruz gözümüzde mükemmelleştiriyoruz. Birkaç hatalarını gördüğümüzde ise o kişileri mükemmelleştirdiğimiz oranda hayal kırıklığı yaşıyoruz. Tüm bu yaşadığımız çalkantılı ruh halinin etkisiyle de önce mükemmelleştirdiğimiz kişiyi zihnimizdeki uçurumdan aşağı itiyoruz; ardından kendimizi de aynı uçuruma yuvarlıyoruz. Öyle ki o kişinin şahsında başlayan nefret ya da -tabiri caizse- güven sorunu bütün bir cemaate hatta dinin kendisine yönelebiliyor.

Eğer mükemmelliğe ulaşmak insan için sandığımız kadar kolay olsaydı nefis ve şeytana karşı bu kadar çok dikkatimiz çekilir miydi? Kazanılan mükemmellik ona yaraşır şekilde davranmadığımızda elimizden gidecek olmasa; maneviyatta ahlakta zirve yapan insanlar son anlarından korkar mıydı? “Biz kamil mükemmil olduk bizden istenileni yapmaya çalıştık. Allah ile aramızda özel bir dostluk bağı var. Artık nefsimiz ve şeytan bize son nefeste bir şey yapamaz” diyemezler miydi? Demediler diyemediler. Çünkü onlar hakiki manada insan olmanın ne tür bir zayıflığı içinde barındırdığının çok iyi farkındaydılar.

Peygamberler en güzel ahlak ve karakterde yaratıldıkları ve bizzat Allah Teala tarafından korundukları halde onların dahi hata nevinden zelleleri olmadı mı? Onlardan daha kamil hangi insan olabilir ki hiç hata yapmasın; hep mükemmel davranışı sergilesin? Öyle ise çok sevdiğimiz bir dostumuza belki de sevgimizden ötürü “mükemmellik” sıfatını yakıştırıp ardından da onda bu sıfata uygun davranışlar görmeyince yaşadığımız hayal kırıklığından gerçekten o mu sorumlu yoksa biz mi?